REGHUCHANDRAN. R. KELAKKOMPIL

ബ്രഹ്മ്മ യാമങ്ങൾ  കഥപറയുമ്പോൾ                                               നരേന്ദ്രൻ പടിക്കെട്ടുകൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ വെളിച്ചം മങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു. തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തിന് കീഴെ ചുറ്റിനടക്കുന്ന ചെറിയ കിളികളും തുമ്പികളും. അങ്ങ് പടിഞ്ഞാറ് സൂര്യൻ വിറങ്ങലിച്ചു താഴാൻ നിമിഷങ്ങൾ ബാക്കിയായിരുന്നു. അയാൾ തന്റെ കഴുത്തിലെ കോണകകെട്ട് ഇടത് കൈകൊണ്ട് ചെറുതായി ഇളക്കി കോട്ട് നന്നായി പിടിച്ചിട്ട് ആ നക്ഷത്ര ഹോട്ടലിന്റെ പോർട്ടിക്കോയിൽ വന്നു നിന്ന മുന്തിയ ഇനം കാറിലേക്ക് ഡ്രൈവർ തുറന്ന് കൊടുത്ത പിൻവാതിലിലൂടെ കയറി ഇരുന്നു. ഇപ്പോൾ വണ്ടി നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പായുകയാണ്.. പിൻസീറ്റിൽ ചാരി ഇരുന്ന അയാളുടെ കണ്ണിലേക്ക് അസ്തമന സൂര്യന്റെ ചുവന്ന കിരണങ്ങൾ അസ്വസ്ഥത പടർത്തികൊണ്ട് പതിച്ചു. എന്നും അസ്തമനത്തെ വെറുത്തിരുന്ന അയാൾക്ക് ആ കാഴ്ച അരോചകമായിരുന്നു. ഇന്നലെകളുടെ ഗഹ്വരങ്ങളിലേക്ക്, ഓർമ്മകളുടെ തീനാമ്പുകൾ നക്കിത്തുടയ്ക്കുന്ന ആ യാഥാർഥ്യങ്ങളെ, നഷ്ടങ്ങളുടെ, ജീവിതസത്യങ്ങളുടെ സുവർണ്ണത ഒഴുകികൊണ്ടുപോയ ദ...

അപരാജിതൻ  അവൻ അന്നും ഉറങ്ങിയത് മുത്തശ്ശിയുടെ അർജ്ജുനപ്പത്ത് കേട്ട് തലമുടിയിഴകളിലെ തലോടലും അനുഭവിച്ചാണ്. എന്നും അമ്മയേക്കാൾ മുത്തശ്ശിയെ ആയിരുന്നു ഇഷ്ട്ടം, അതങ്ങനെ അല്ലാതെ വരില്ലല്ലോ. മാസം, എ. ടി.എം. ഛർദിക്കുന്ന നോട്ടുകളുടെ മണം മാത്രമായിരുന്ന അമ്മ, പ്രസവിച്ച് പതിനാറാം നാൾ പിഞ്ചുപൈതലിന്റെ കരച്ചിലിനേക്കാൾ ആറക്ക ശമ്പളത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകി, അച്ഛനൊപ്പം വിദേശത്തേയ്ക്ക് പറന്നപ്പോൾ, കൂട്ടിരിയ്ക്കാനും നെഞ്ചിലേയ്ക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ച് ചൂടുനൽകാനും പിന്നെ കുപ്പിപ്പാൽ ഇറ്റിച്ചു നൽകാനും മുത്തശ്ശിയല്ലാതെ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ. സമ്പാദിക്കാനും പിടിച്ചെടുക്കാനും മത്സരിക്കാനും ഉള്ള നെട്ടോട്ടങ്ങളിൽ, സ്വപ്നങ്ങളും, പിടിച്ചുനടക്കാനുള്ള ചൂണ്ടുവിരലും, താരാട്ട് പാട്ടും നഷ്ടമാക്കി പൈതങ്ങളെ അല്ലേ, മാറ്റിനിർത്താൻ കഴിയൂ, അതിനിടയിൽ വല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെടുന്ന അവന്റ നെറുകയിൽ തലോടലായും, പകച്ചു പോകുന്ന മനസിലേയ്ക്ക് ധൈര്യം വിളമ്പുന്ന മിത്തുകളുടെ ഘോഷയാത്രയായും പെയ്തിറങ്ങാൻ മുത്തശ്ശിമാർ കൂടി ഇല്ലങ്കിൽ, അതോർക്കുമ്പോൾ പരിമിതൻ വല്ലാതെ വിയർക്കും.   അർജ്ജുനൻ ആയിരം അസ്ത്രങ്ങൾ തൊടുത്ത് പതിനായിരമാക്കുന്ന പാണ്ഡുപുത്രൻ, അ...

ഹർഷശാലീനം         പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ ചിതറിയും കടുംതുടി പെരുക്കത്തിൽ കത്തികയറിയും പെയ്ത് തോരാത്ത കർക്കടക മഴപോലെ അവളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അയാൾ ആത്മഃസാക്ഷാത്കാരത്തിന്റെ നെറുകയിൽ ആയിരുന്നു. യുഗ്മ രാഗത്തിന്റെ ഈണത്തിൽ ചിതറിവീണ വേനൽ മഴ, ആഭേരിരാഗം പോലെ പതിഞ്ഞും പോകപ്പോകെ കരുത്താർജ്ജിച്ച ചാറ്റലായി, അവേഗം പൂണ്ട് കുലംകുത്തി ഇടിയുടെയും മിന്നലിൻറെയും അകമ്പടിയോടെ തകർത്തുപെയ്ത് കാലാവർഷമായും പകർന്നാടിയപ്പോൾ അയാൾ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, കരുതിവച്ച ഊർജ്ജമെല്ലാം പെട്ടന്ന് ഊർന്നുപോയി പഞ്ഞിക്കെട്ട് പോലെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന് പോകുമെന്ന അവസ്ഥയിൽ ആ പാറപ്പുറത്ത് മലർന്ന് കിടന്ന് അയാൾ ആകാശത്തെ നിരന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ സാക്ഷിയാക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ഓർമ്മവച്ച നാൾ മുതൽ കണ്ട കനവ്, മധ്യവയസ്സ് കടന്ന കാലത്തെങ്കിലും അനുഭവവേദ്യം ആകുമെന്ന് തൊട്ട് മുൻപ് പൊഴിഞ്ഞ് വീണ നിമിഷങ്ങളിൽ പോലും അയാൾക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല. കൗമാരപ്രണയത്തിൻറെ സാഫല്യം നുകർന്ന നിമിങ്ങൾ അയാളെ വല്ലാതെ വികാരാധീനനാക്കി. വിജനമായ പാറപ്പുറത്ത് പൂർണ്ണ നഗ്‌നനായി കിടന്ന് അയാൾ ഇടതുവശത്തേക്ക് പാളിനോക്കി. ചന്ദ്രികയിൽ കുളിച്ച ആ കുന്നിൻപുറം ...