REGHUCHANDRAN. R. KELAKKOMPIL

ലോലിതയെന്ന പെൺകുട്ടി       മരങ്ങൾ മഞ്ഞ പൊഴിക്കുന്ന സായംസന്ധ്യ, ശരത്കാലത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ ഭൂമി വെള്ളകമ്പളം പുതച്ചു നിന്നു, അങ്ങ് ദൂരെ പാർക്കിന്റെ ഉള്ളിൽ ചാരുബെഞ്ചിനും അപ്പുറത്ത് അവൾ ലോലിത, ലോലിത മാർക്വസ് തോളിൽ വെളുത്ത കന്പിളി പുതപ്പും ഇടം കൈ കൂടെയുള്ള ഇന്നത്തെ കാമുകന്റെ ചുമലിൽ ചുറ്റി, പുതപ്പിന്റെ ബാക്കി തുന്പ് അവന്റെ തോളിനേയും മൂടി, അവളുടെ ശിരസ്സ് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചായ്ച്ചു മെല്ലെ മുന്നോട്ട് നടന്നു, മൂടൽ മഞ്ഞിൽ ആ ഇണക്കുരുവികളുടെ ചിത്രം, ഏതോ കലാകാരന്റ പെൻസിൽ ഡ്രോയിങ് പോലെ തോന്നി അവന്.  ലോലിത പ്രണയത്തിന്റെ രാജകുമാരി, അവളുടെ തുടുത്ത കപോലങ്ങൾക്ക് എന്നും പ്രണയത്തിന്റെ ചെറു ചൂടായിരുന്നു. ചുണ്ടുകളിൽ പരവേശത്തിന്റെ ചുമപ്പും, കുന്പിയ മിഴിയിണയിൽ ആവേശത്തിന്റെ കുളിരും കുടി പാർത്തിരുന്നു. അവളുടെ പാണികൾ കാമദേവന്റെ വില്ലും, മെയ്യ് പ്രണയ സിംഫണികൾ ലയ രാഗ വീചികൾ മീട്ടും മണി വീണയും ആയിരുന്നു. ആ റിസോർട്ടിന്റെ റിസപ്ഷനിൽ ഇരുന്ന് ജോൺസൺ അവന്റെ പ്രണയഊഷ്മാവിന്റെ കയറ്റിറക്കങ്ങളെ ഉച്ചസവായുവിന്റെ ബഹിർസ്പുരങ്ങളായി, നീട്ടി വലിച്ചു വിട്ടു.  ജോൺസൻ കാലങ്ങൾ പിന്നോട്ട് ചിന്തിച്ചു, തീരത്തണിഞ്...

പെരുവിരൽ വിദ്യയാം അർത്ഥത്തെയർത്തിച്ചു നിൽക്കുമാ  വിദ്യായുപാസകനീ  നിഷാദൻ  നൽകുക ഗുരുദേവ നീ നല്കുകയൽപമായി നന്മ നിറഞ്ഞവനീ ദ്രോണശിഷ്യൻ  ഇല്ല തരുകില്ലീ വിദ്യയാം മണിപൊന്നേ   ഇന്ന് വരേണ്യനാം ദ്രോണസ്വത്വൻ   വന്നികൾ പോലും വണങ്ങുമോരാന്തണൻ   രാജീവരൂപനാം ഗുരുശേഷ്ട്രനും  പോകുകയാകലെ നീ അടവിനികേതമേ  നിഷിദ്ധ നിഷേധിയാം നീ നിഷാദ  വിദ്യ വിലയമാം വരേണ്യകുമാരസവിധമേ  നീയോ വെറും കാടിനരുമയല്ലോ  താണ ശിരസ്സിന്റെ നെറുകയിൽ കനംകൂട്ടി  വിടപറഞ്ഞകലുന്ന കുമാരരൂപം  വൃണിതഹൃത്തിന്റ ഭിത്തിയിൽ വിളങ്ങിയോ  വരേണ്യ തോഴനാം ഗുരുപ്രമുഖൻ വിദ്യവിളങ്ങുന്ന കളരിയിൽ വിദ്യാധരൻ  കുരുവംശ ഗുരുവാം രാമ ശിഷ്യൻ  തികയും വിദ്യയെ  തേച്ചുമിനുക്കാനായ്  കാനന യാത്രക്ക് കോപ്പുകൂട്ടി.  വില്ലാളി വിലസിതൻ  കൗന്തേയശിഷനും  ദുര്യോധനകുരുകുമാരൻമാരും വർദ്ധിത വീര്യരായ് കാനനമധ്യത്തിൽ  നായാട്ടിൻ ലഹരിപാനം ചെയ്യേ  ഒന്ന് കുരച്ചങ്ങുപായുന്ന നായിൻവദനമേ  നുരച്ചുനിറയുന്ന ബാണങ്ങളും...